Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας
ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της
φίλη.
« Αγαπητή μου φίλη,
Ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα
ενός ιερέως. Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό
το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να
ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να
βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά. Ω,
πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα
την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως! Αυτά
τα χέρια που μικρούτσικα τα γέμιζα φιλιά εδώ και τριάντα χρόνια, αυτά τα χέρια
είναι αφιερωμένα, αυτά τα δάκτυλα ήγγισαν τον Θεόν! Αυτή η διάνοια που έλαβε
από μένα το φως και στην οποία έδειξα τον σκοπό της ζωής, αναπτύχθηκε και
ποτίστηκε από την αλήθεια, πέρασε κατά πολύ τη δική μου με τη μελέτη και τη θ. Χάρη
και είναι τώρα Αφιερωμένη. Αυτό το σώμα που περιποιήθηκα, προφύλαξα, που με
έκανε να περάσω ολόκληρες νύχτες χύνοντας τόσα δάκρυα, όταν η ασθένεια το
διεκδικούσε, αυτό το σώμα μεγάλωσε και είναι τώρα…..Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
